"Armand Campi neemt het scheppingsproces zoals het komt en werkt vanuit een voortdurende dialoog met zichzelf en met de materie. Zijn doeken zijn suggestief en roepen allerlei associaties op. Soms heerst de geest van Dante in infernoachtige taferelen. In ander werk domineren meditatieve krachten of licht een goddelijke glans op. Maar altijd zijn er de gedrevenheid de onverdunde passie en de onvervalste schildersdrift.Campi heeft lak aan stijlvastheid. Hij kan en wil niet kiezen. Zijn schilderstrant springt moeiteloos van barokke stijlkenmerken naar een impressionistische toets en van meditatie en mystificatie naar abstract - expresionistische beeldtaal. De accenten wisselen onophoudelijk. De mensfiguren zijn universeel en tijdloos en willen uitsluitend beoordeeld worden op hun houding en toestand.Hij plaatst zijn figuren in een ruimte die een doorslaggevende invloed op hun uitoefent en zodoende de uiteindelijke stemming bepaald.
Campi eist de artistieke vrijheid op die hij noodzakelijk acht. In zijn gelaagde schilderijen die vaak gekenmerkt worden door een doorwerkte huid zoekt hij naar het wezen van het menselijk bestaan en onderzoekt hij de krachten die van buiten af en van binnenuit op de menselijke geest inwerken. Het besef van een ondoorgrondelijk onderbewustzijn is zijn trouwe metgezel tijdens het schilderen. De intensiteit waarmee Campi schildert leidt niet vanzelfsprekend tot esthetische resultaten. Naast schilderijen met poetische uitstraling en lyrische zeggingskracht, komen doeken voor die aannemelijk maken dat de dood over Campi's schouder heeft meegekeken. De kunstenaar geeft toe dat hij vertrouwd is met het besef van dood en vergankelijkheid.
Doeken die nu eens licht en uitbundig zijn en dan weer fel en theatraal van toon zijn. Het oeuvre als geheel getuigt van een doorleefd en dynamisch kunstenaarschap van een onafhankelijke geest. Niet in de middelmaat maar in de uitersten vindt dat oeuvre zijn waarde."
Wim van der Beek - kunstcriticus